๓๙๘. หทยสฺส สทิสี วาจา.

        วาจาเช่นเดียวกับใจ.

        ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๑๓๘.

๓๙๙. โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ.

        เปล่งวาจางาม ยังประโยชน์ให้สำเร็จ.

        ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๒๘.

๔๐๐. มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ.

        คนเปล่งวาจาชั่ว ย่อมเดือดร้อน.

        ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๒๘.

๔๐๑. ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา.

        คนโกรธมีวาจาหยาบ.

        ขุ. ชา. ทสก. ๒๗/๒๗๓.

๔๐๒. อภูตวาที นิรยํ อุเปติ.

        คนพูดไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก.

        ขุ. ธ. ๒๕/๕๕.

๔๐๓. สํโวหาเรน โสเจยฺยํ เวทิตพฺพํ.

        ความสะอาด พึงรู้ได้ด้วยถ้อยคำ.

        นัย-ขุ. อุ. ๒๕/๑๗๘.

๔๐๔. วาจํ มุญฺเจยฺย กลฺยาณึ.

        ควรเปล่งวาจางาม.

        สํ. ส. ๑๕/๖๐.

๔๐๕. สณฺหํ คิรํ อตฺถวตึ ปมุญฺเจ.

         ควรเปล่งวาจาไพเราะที่มีประโยชน์.

         ขุ. ชา. เตรส. ๒๗/๓๕๐.

๔๐๖. ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย.

        ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน.

        สํ. ส. ๑๕/๒๗๘. ขุ. สุ. ๒๕/๔๑๑.

 ๔๐๗. มนุญฺญเมว ภาเสยฺย.

       ควรกล่าวแต่วาจาที่น่าพอใจ.

       ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๑๐.

๔๐๘. นามนุญฺญํ กุทาจนํ.

       ในกาลไหน ๆ ก็ไม่ควรกล่าววาจาไม่น่าพอใจ.

        ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๑๐.

๔๐๙. วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ.

        ไม่ควรเปล่งวาจาที่ดี ให้เกินกาล.

         ขุ. ชา. ทุก. ๒๗/๘๐. ขุ. สุ. ๒๕/๕๒๓. ขุ. มหา. ๒๙/๖๒๒.

๔๑๐. น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ.

       ไม่ควรเปล่งวาจาชั่วเลย.

        ขุ. ชา. ๒๗/๒๘.