เรื่องนี้เกิดที่ศาลไคฟง


เรื่องนี้เกิดขึ้นที่ศาลไคฟง หลังจากเปาบุ้นจิ้นตัดสินประหารชีวิตนักโทษคดีอุกฉกรรจ์รายหนึ่ง จึงพูดกับนักโทษว่า


"หากเจ้าอยากกินอะไร หรืออยากได้อะไรในโอกาสสุดท้ายของเจ้า จงบอกมา ถ้าเป็นสิ่งที่ข้าสามารถให้เจ้าได้ เจ้าจะสมหวัง"

นักโทษพูดขึ้นว่า "ข้าอยากได้สิ่งหนึ่ง มีท่านคนเดียวที่จะให้ข้าได้ แต่ข้าเชื่อว่า ท่านคงตัดใจให้ได้ยาก"

"เจ้าจงบอกมาเถอะว่า เจ้าต้องการสิ่งใด ข้ารับปากเจ้า แม้เป็นของที่มีค่าปานใด ข้าก็ให้เจ้าได้"

ทันใดนั้น นักโทษก็พูดขึ้นอย่างผู้ได้ที "ข้าขอให้ท่านปล่อยตัวข้าเดี๋ยวนี้" พอพูดจบเสียงอื้ออึงก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที นักโทษก็พูดสำทับขึ้นอย่างผู้มีชัย

"ท่านเปา ท่านก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว คำพูดของท่าน ยังจะคืนคำได้หรือ?" เปาบุ้นจิ้นเอามือลูบเคราสีหน้าครุ่นคิดคล้ายกับกำลังตัดสินใจหนัก ไม่คิดว่านักโทษจะขอยืมวิชาของศรีธณญชัยมาใช้ในยามคับขัน

จั่นเจา รู้ดีว่าเปาบุ้นจิ้นถือคำสัตย์ยิ่งชีวิต จึงพูดขึ้นว่า

"ท่านเปา นักโทษผู้นี้โหด***มอำมหิตนัก จะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด" ท่านเปายกมือเป็นเชิงห้าม พร้อมกับพูดว่า

"เราพูดแล้วไม่อาจคืนคำ ทหาร! ปล่อยตัวมันไป"

นักโทษยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้ได้ชัย" ทันใดนั้น ได้ยินเสียงเปาบุ้นจิ้นพูดขึ้นอีกด้วยเสียงอันดังว่า

"ทหาร! ปล่อยตัวมันไป แต่ จงเก็บหัวมันเอาไว้!!"

นักโทษถึงกับเข่าทรุดหน้าซีดเผือด "นี่ๆๆ..."


ผู้ตั้งกระทู้ ทีมงาน :: วันที่ลงประกาศ 2015-09-18 23:08:57


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล