ReadyPlanet.com


ขอพระอาจารย์ช่วยอธิบายพระพุทธพจน์นี้ด้วยครับ


คือผมได้อ่านพระพุทธพจน์หนึ่งว่า

พระผู้มีพระภาคจึง ตรัสว่า ภิกษุถูกตักเตือนด้วยวาจา พึงเป็นผู้มีสติชอบใจ พึงทำลายความเป็นผู้ กระด้างในสพรหมจารีทั้งหลาย พึงเปล่งวาจาอันเป็นกุศล ไม่พึงเปล่ง วาจาเกินขอบเขต ไม่พึงคิดเพื่อธรรมคือการกล่าวว่าซึ่งชน.

 

สงสัยในประโยคที่ว่า “ไม่พึงคิดเพื่อธรรมคือการว่ากล่าวซึ่งชน“ คือในพระไตรปิฎกว่า ไม่ควรแม้คิดซึ่งการว่ากล่าวติเตียนใครๆ สมมุติว่าเรามีลูก หรือคนรอบข้างเราเขาทำผิดศีลผิดธรรมอยู่ เราก็ไม่ควรเข้าไปตักเตือนเขาหรือครับ แล้วแบบนี้จะไม่ขัดแย้งกับประโยคแรกที่ว่า “ภิกษุถูกตักเตือนด้วยวาจา พึงเป็นผู้มีสติชอบใจ“ แล้วใครจะมาติเตียนเราละครับ ?

 

 



ผู้ตั้งกระทู้ ผู้มีศีลเป็นที่รัก :: วันที่ลงประกาศ 2020-05-26 08:20:56


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (4198334)

 ธรรมท่านสอนในภาพรวม ถ้าเราเป็นผู้กระทำผิด ก็ควรทำตัวอ่อนน้อมให้ว่านอนสอนง่าย ไม่ควรเป็นผู้หยิ่งทะนงที่ใคร ๆ ว่ากล่าวตักเตือนไม่ได้ เมื่อเขาตักเตือนโดยชอบ ก็พึงรับฟัง และนำมาแก้ไขตนเอง

ส่วนในแง่ของผู้ที่จะไปตักเตือนเขา ควรรู้จักว่า เขามีศรัทธาในตนหรือไม่ ก่อนจะไปว่ากล่าวตักเตือนใคร ควรทำตัวเองให้ดี เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของเขาก่อน และควรรู้ว่า จะตักเตือนเขาโดยวาจาชอบอย่างไร จึงจะทำให้เขาเชื่อฟัง ไม่ทำให้เขาเกิดความโกรธ เป็นเหตุให้ทะเลาะวิวาทกัน ถ้ายังไม่รู้จักประมาณในการพูดของตัวเอง ยังระงับความโกรธไม่ได้ ก็อย่าพึงกล่าววาจาสั่งสอนผู้ใด

ผู้แสดงความคิดเห็น พระวิทยา วันที่ตอบ 2020-05-26 17:31:01



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล