ปัญหาของพระสงฆ์เป็นปัญหาพิเศษโดยตัวมันเอง เพราะมันมีทั้งความเจริญ และความเสื่อมอยู่ในตัวมัน ไม่มีทางที่ใคร ๆ จะแก้ไขได้ ทำได้อย่างมากเพียงแค่ประคับคองไว้มิให้เสื่อมเร็วไปกว่ากาลอันควรเท่านั้น
.
สุดท้ายอย่าว่าแต่พระพุทธศาสนาเลย ทุกสรรพสิ่งในโลกต่างก็ต้องเสื่อมสลายไปทั้งหมดทั้งสิ้น
.
การที่จะทำให้พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น หรือมิให้เสื่อมโทรมลงไปกว่านี้ จึงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย
.
เพราะปัญหาของพระพุทธศาสนา เป็นปัญหาอันเกี่ยวเนื่องด้วยกิเลสในใจคน ตราบใดที่คนเราไม่ยอมประพฤติตนตั้งมั่นอยู่ในกรอบแห่งศีลธรรม จริยธรรมอันดีงาม พระพุทธศาสนาก็ต้องเสื่อมจากใจของผู้เช่นนั้นเป็นธรรมดา
.
ส่วนท่านผู้ใดตั้งตนอยู่ในศีลในธรรม จนถึงบรรลุคุณธรรมขั้นสูงยิ่ง ๆ ขึ้นไป พระพุทธศาสนาก็เจริญรุ่งเรือง และตั้งอยู่มั่นคงภายในใจของผู้เช่นนั้น
.
แต่สุดท้าย ทุกคนก็ต้องลาลับจากโลกนี้ไป ตามกฏแห่งไตรลักษณ์อันไม่มีสิ่งใดจะต้านทานไว้ได้ พระพุทธศาสนาก็ต้องเสื่อมไปอยู่ดี เพราะไม่มีใครที่จะไม่ตาย
.
การทำให้พระพุทธศาสนาตั้งมั่นอยู่ได้นาน ก็คือการทำใจของตนให้ตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรม สมาธิธรรม ปัญญาธรรมให้ได้นานที่สุดเท่าใด พระพุทธศาสนาก็เจริญรุ่งเรืองอยู่ได้นานที่สุดเท่านั้น
.
คนที่มีพระพุทธศาสนาเจริญอยู่ภายในใจ ไปตั้งรกรากอยู่ร่วมกันที่หมู่บ้านใด ตำบลใด อำเภอใด จังหวัดใด ประเทศใด พระพุทธศาสนาก็ย่อมเจริญรุ่งเรืองอยู่ในหมู่บ้านนั้น ตำบลนั้น อำเภอนั้น จังหวัดนั้น และประเทศนั้น ๆ ไปนานเท่าที่คนเหล่านั้นยังดำรงอยู่
.
แต่ในทางตรงกันข้าม เมื่อศีลธรรม สมาธิธรรม ปัญญาธรรม เสื่อมจากใจคนเสียแล้ว แม้กระทั่งเสื่อมจากใจของพระสงฆ์ จะไปเอาแต่กฏระเบียบ กฏหมาย ข้อบังคับต่าง ๆ มาทำให้พระพุทธศาสนาเจริญ จึงเป็นเรื่องที่เพ้อฝันยิ่งกว่า การฝันกลางวันแสก ๆ ทั้งที่ยังลืมตาตื่นอยู่
.
อยากให้พระพุทธศาสนาเจริญ ทุกคนก็ตั้งใจปฏิบัติตนให้อยู่ในศีลในธรรมเท่านั้นเอง มีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวที่จะทำให้พระพุทธศาสนาเจริญอยู่ได้
.
ดังนั้น พระพุทธศาสนาจะเสื่อมที่ไหน เสื่อมอยู่ที่ใจใคร ก็เสื่อมเถอะ แต่พระพุทธศาสนาที่อยู่ภายในใจของพวกเราชาวพุทธ จงรักษาไว้ให้ดี อย่าให้เสื่อม ถามตัวเองสิ! ทำได้ไหม?
.
#ดอยแสงธรรม_๒๕๖๙
.