คนเรานั้นต่างก็ต้องมีภารกิจหน้าที่การงานด้วยกันทุกคน เพราะต้องหาทรัพย์มาปรนเปรอเลี้ยงดูร่างกายให้มันดำรงอยู่ได้ เพราะร่างกายนี้มันบกพร่องอยู่ตลอดเวลา คอยแต่จะแก่จะเจ็บจะตาย แต่ถ้าใครมัวเอาแต่ทำงานหาทรัพย์โดยไม่ยอมเสียสละเวลาไปทำอย่างอื่นที่ดีกว่าบ้างเลย ก็คงต้องหมกมุ่นทำแต่หน้าที่การงานหาทรัพย์ไปจนตาย
.
เท่ากับปิดกั้นโอกาสของตัวเองให้ไม่อาจไปเรียนรู้ หรือเผชิญกับเรื่องราวที่ดี ๆ อีกมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการไปปฏิบัติธรรมย่อมมีผลโดยตรงต่อการชำระจิตใจให้สงบผ่องใสจนถึงบริสุทธิ์
.
บางคนตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งานจนไม่มีแม้แต่เวลาจะหยุดพักผ่อน เพราะกลัวว่าจะเสียการเสียงาน หรือขาดรายได้ที่จะไต่ระดับขึ้นไปเป็นมหาเศรษฐี หรืออาจจะคิดว่า ถ้าขาดเราแล้วก็ไม่มีใครทำงานได้ดีกว่าตน
.
บางคนถึงกับยอมทุ่มเททำงานอย่างสุดชีวิต ยอมเสียสละสุขภาพร่างกายเพื่อแลกกับเงิน มีเงินมาก แต่กินอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ พักผ่อนไม่เพียงพอ ออกกำลังกายไม่เพียงพอ
.
คิดบ้างไหมว่า เมื่อมีเงินแล้ว ต้องไปนอนอยู่โรงพยาบาล ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะใช้เงิน ต้องเอาเงินไปจ่ายค่าหมอ ค่ายา ค่าห้องในโรงพยาบาล แล้วเงินจะมีประโยชน์อะไร
.
ต้องเข้าใจว่า ไม่มีงานใดในโลกที่จะหาคนอื่นทำแทนไม่ได้ อะไรที่ตัวเราทำได้ คนอื่นก็ทำได้เหมือนกัน และอาจทำได้ดีกว่าเราก็ได้
.
มีงานเดียวที่คนอื่นทำแทนไม่ได้ คือการปฏิบัติธรรมเพื่อสำรอกปอกกิเลสออกจากใจ ถ้าเราไม่ขวนขวายทำเอง ก็จะไม่มีโอกาสได้ทำตลอดไป นับวันใจก็จะยิ่งหมักหมมด้วยกิเลสทำให้ใจสกปรกมากยิ่งขึ้น
.
ดังนั้น การรักษาศีล เจริญสมาธิ อบรมปัญญา เป็นหนทางเดียวที่จะชำระกิเลสออกจากใจได้ จึงเป็นหน้าที่ที่ทุกคนต่างต้องทำเอง ถ้าเราไม่ทำเองก็ไม่มีคนอื่นมาทำแทนเรา
.
ถ้ามีโอกาสที่จะปฏิบัติธรรมได้ จะเป็นที่บ้าน ที่ทำงาน หรือที่วัดก็ตาม ที่ไหนมีโอกาสทำได้ก็ทำเถอะ ควรรักษาศีลได้ก็ให้รักษาศีล ควรเจริญสมาธิได้ก็ให้เจริญสมาธิ ควรอบรมปัญญาให้แก่กล้าได้ก็อบรมปัญญา อย่ามัวผัดวันประกันพรุ่ง มันจะไม่มีโอกาสได้ทำสักที
.
ถ้าลมหายใจเกิดดับลงวันไหน ก็เป็นอันหมดโอกาสที่จะได้ทำตลอดไป ชีวิตคนเราไม่แน่นอน ความตายมาถึงได้ตลอดเวลา และไม่มีใครหนีพ้น กรรมตายมาถึงก็ต้องตายทันที ไม่มีการขอผ่อนผัน หรือรอลงอาญาใด ๆ เลย
.
ส่วนหน้าที่การงานทางโลกนั้น ก็ทำได้ทุกวัน เกิดอีกกี่ภพกี่ชาติก็ต้องทำงาน ทำจนตายก็ไม่เสร็จสักที ได้เงินมาเท่าไหร่ ก็แค่เอามาบำรุงบำเรอร่างกายให้มันตายช้าออกไปอีกนิดเดียว
.
พอร่างกายแตกดับขันธ์สลายแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่หามาได้ ก็ไม่มีอะไรเป็นสมบัติของเราแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่มีสิ่งใดเป็นประโยชน์ต่อใจเลย ทำงานหาทรัพย์แทบตายก็เพื่อเอามาทิ้งในวันสุดท้ายที่ลมหายใจดับลง
.
ใจเป็นของมีค่ายิ่งกว่าทรัพย์สมบัติใด ๆ ในโลก ถ้าไม่รักษาใจไว้ให้ดีแล้ว โลกนี้ก็ไม่มีสิ่งใดคู่ควรให้เรารักษาได้อีกแล้ว
.
แม้เราจะทำหน้าที่การงานใดให้บกพร่องไปบ้างเป็นบางเวลาก็ไม่สำคัญนัก ถ้าแลกได้กับการได้ปฏิบัติธรรม ฝึกจิตฝึกใจให้เต็มเปี่ยมด้วยศีล สมาธิ ปัญญา ก็ถือเป็นการดีการชอบแท้ เพราะจะเป็นเหตุให้ได้นิสัยปัจจัยติดจิตติดใจไปตลอดทุกภพทุกชาติ วันหนึ่งก็จะถึงความดับทุกข์พ้นทุกข์ไปได้เองอย่างไม่ต้องสงสัย
.
ถ้าใครคิดตรงนี้ได้ ผู้นั้นก็จะเสียสละเวลาตั้งใจปฏิบัติธรรมได้เรื่อย ๆ ถ้าใครคิดไม่เป็น คนนั้นจะสละเวลาไปทำอย่างอื่นไม่ได้เลย ก็จะหมกมุ่นทำแต่การงานตลอดไป เพียงเพื่อหาทรัพย์สมบัติมาทิ้งไว้ในวันสุดท้ายที่สิ้นลม
.
#ดอยแสงธรรม_๒๕๖๙
.
บุคคลทั่วไป 7 คน
