พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์แท้ อยู่ที่ใจ
.
ผู้มีสติปัญญาย่อมตรวจตรองดูจิตของตนเองตลอดเวลา ตั้งใจทำความเพียรเพื่อชำระกิเลส โลภ โกรธ หลง ได้ชื่อว่า เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าด้วยข้อปฏิบัติอยู่แล้ว
.
และผู้เช่นนั้นแลคือ ผู้ที่จะรู้ธรรมเห็นธรรม ผู้เห็นธรรมคือ ผู้มีธรรมปรากฏขึ้นที่ใจ ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นได้ชื่อว่า เห็นพระตถาคต พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ จึงอยู่ที่ใจของผู้ปฏิบัตินี่เอง ให้เข้าถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ที่อยู่ที่ใจนี้ให้มาก วันละหลาย ๆ ครั้งยิ่งดี
.
อันพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ทางภายนอกนั้น ท่านสมมติไว้ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้รู้จัก คุณแห่งพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ในเบื้องต้นชั้นหนึ่งก่อน เมื่อเข้าใจดีแล้วจึงน้อมนำเอาคุณของท่านมาปฏิบัติ เพื่อให้ปรากฏเป็น พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ที่แท้จริงขึ้นที่ใจของเรานี้ต่างหาก
.
ถ้าเข้าใจอย่างนี้แล้ว จึงจะมีพลังเป็นหนึ่งเดียว ตัดข้อสงสัยอันเป็นเหตุทำจิตให้ไขว้เขวออกไปเสียได้ มุ่งมั่นขุดค้นลงที่ใจของเรานี่ กิเลสมันปิดกั้นเอาไว้ ให้ทำความเพียรต่อสู้กับกิเลส กำจัดกิเลสออกจากใจให้ได้ จะได้มากได้น้อยก็ตั้งใจทำไป อย่าท้อถอย เมื่อมีความเพียรถึงพร้อม และวาสนาบารมีแต่หนหลังประกอบกัน
.
ถ้านิสัยวาสนาบารมีสั่งสมมาเต็มเปี่ยมแล้ว ก็จะได้พบ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ แท้ปรากฏขึ้นที่ใจนี้เอง และสิ้นสงสัยในธรรมทั้งปวง แม้ไม่ปรารถนาบุญก็ได้บุญ แม้ไม่อยากไปนิพพานก็เป็นอันต้องได้ไปนิพพาน เมื่อกระทำเหตุดีแล้ว ผลดีย่อมมีมาเอง
.
จิตที่มีแต่ความวุ่นวายส่ายแส่ จะเอาพลังมาจากไหน ถึงปฏิบัติไปก็ไม่อาจได้บรรลุ มรรค ผล อันควร
.
อุปมาเหมือนผู้อยากได้ต้นไม้มาทำเสาเรือน ผู้ฉลาดก็เลือกต้นไม้ขนาดที่ต้องการ ตัดกิ่งก้านใบมันออกเสีย แล้วแบกไปแต่ต้นของมัน ผู้โง่เขลาเบาปัญญา ก็แบกไม้ไปทั้งต้น ทั้งกิ่ง ก้าน ใบ ดอก
.
มันก็ได้เสาเหมือนกัน แต่ต้องทำความพยายามหนักแรงเปล่า ๆ โดยใช่เหตุ การปฏิบัติธรรมก็เป็นเหมือนอย่างนั้น ถ้าไม่รู้วิธีปฏิบัติที่ฉลาดและถูกต้อง ก็ต้องสูญเสียกำลัง เสียเวลาไปเปล่า ๆ อย่างมากม